TEXT ECHOES

NAK SHOW / Press release / 2008

Pieterjan Ginckels (* 1982 in Tienen, Belgium) lives and works in Brussels. The NAK invited him to his first large solo exhibition, in order to present his artistic work to a larger public. Pieterjan Ginckels, who is active also under the alias nononoise as an experimental DJ and music producer, works in very different media, with design, sculpture, video, performance and music. The daily life of a modern, technology affine generation which is shaped by popular culture is the starting point of his work. Within this range Pieterjan Ginckels is particularly interested in two aspects: On the one hand in the structures and function modes which define the cultural exchange in popular subcultures and which Ginckels regards as a consistent refusal of commercial usefulness and on the other hand in the nostalgically motivated observation of technical media, whose radical scientific-functional logic provokes Ginckels to intervene within the possibilities of art and to set these in a new relation to the human being.
Particularly for the exhibition at NAK Pieterjan Ginckels conceived two space-filling installations, which show different facets of his multiform work. In the lower showroom the work “Powerstation” will be presented. “Powerstation” is a room-in-room construction which is designed from simple wood slats and cardboard box and which supplies the showroom of the NAK in a not comprehensible way with electricity. Inside hollow, the installation raises questions about the origin of the immaterial energy flows, which are never visible, but from undeniable influence on our life.
With the work “1000 Beats/1 Beat” Ginckels combines in the upper showroom visual and aural experiencing in the desire to connect the world of the art with that of popular music. He takes up its organization, its function modes and the connecting effect, which the preference for the same music style has. For 1000 Beats/1Beat a number of turntables is needed, which are lent by people, who feel connected to NAK and the artist. Several turntables are attached to a common mixer and common loudspeakers. On each record player one Beat is played, which the internationally successful producer Cristian Vogel sketched as a continuous groove and whose Cover was sketched by the Norwegian designers group Grandpeople. While Pieterjan Ginckels took the record as a "fan" to cause a co-operation with his idols, the record became a kind of sculpture. As the record is played on several players and the individual sound signals result in an ensemble rhythm, this process can be understood also as social plastic, which at the same time represents the networks of NAK as installation and sound. By the borrowing givers that may all take one "Beat" home this sound distributes itself on the whole world.
The exhibition with Pieterjan Ginckels presents the most current tendencies of the contemporary art to a broader public, which are based on interaction and connections between popular culture and visual arts.



1000 BEATS / 1 BEAT / 10 QUESTIONS / Tom Nys talks to the people behind 1000 BEATS / 2008

It is a contemporary truism that certain determinant factors have always linked music to the visual arts. Moreover, nowadays visual artists find a fertile ground in the world of music. Martin Creed classifies the song of his band with the same numerical system as his objects, Thurston Moore curates an art exhibition, Chris Cunningham shows his video clips for Aphex Twin in an art gallery, Chris Ofili organizes world music parties, Marcel Dzama draws the cover illustrations for an album by Beck and Phil Collins makes videos about subcultures in music: the embrace between the two art domains has never been so passionate.
Pieterjan Ginckels is, well, a YBeA, a Young Belgian Artist who is particularly interested in these kinds of cross-fertilization. No wonder that he is involved in an office for architecture, while still being an architecture student, that he finds an outlet in various musical exploits and design commissions and above all, that he is a gifted visual artist. Pouring together the most diverse influences and interests, Pieterjan delivers an intelligent and often witty brew.
His recent project ‘1000 BEATS/ 1 BEAT’ consists of a 7inch single in a wonderfully designed sleeve, featuring a single beat in a locked groove on one side and a composition based on this beat on the reverse side. The artist considers this record as a sculptural edition in a series of 500. These can be played at the Neuer Aachener Kunstverein in January 2008. Mind you, you better bring your own record player, since this is what Pieterjan enthusiastically expects from visitors. Their turntables will be connected to different sound systems and the audio-configuration as a whole will be fine-tuned by a local musician. People lending a record player, will receive a ‘1 BEAT’ single/ edition in turn. Later, the artist hopes the installation will go on tour and will present itself in another set-up in different cities.
Consciously, The Belgian asked two authorities in music production and in graphic design to collaborate with the project. Barcelona-based, British artist Cristian Vogel, who is known for his work as producer of techno and intelligent dance music with releases on labels such as Tresor and Novamute and under his moniker Super_Collider (with Jamie Lidell), was asked to create one beat. Furthermore, Pieterjan chose Magnus Voll Mathiassen from the Norwegian design studio Grandpeople to do the cover art. Grandpeople is an acknowledged collective of talented designers, working for clients such as MTV, Safe As Milk Festival, Nike, Territory Magazine and so on.
The collaboration went like clockwork, via the smooth ways of the world wide web. We took the same virtual roads to ask the three protagonists of ‘1000 BEATS/ 1 BEAT’ ten questions; from Berlin to Brussels, Barcelona and Bergen. And back again. And the beat goes on, indeed.

1. ‘1000 BEATS/ 1 BEAT’ is an overtly participatory project. Could you mention some differences from a normal work of art, in respect to this involvement of others?

Pieterjan opens with highlighting the fact that the participatory element of the work does not concern the execution or production. “Rather, I make an appeal on specialists in certain fields other than art. Their work positions itself next to mine; it influences me and pushes me forward. This piece certainly didn’t spring from the realm of visual art. Instead I started making connections between influences from quite a heterogeneous field of interests, a process from which the result does not situate itself firstly in the fields of music, performance or design, but in a visual art context.” Cristian as well as Magnus give some insights in their ways of working. The latter says: “We at Grandpeople usually work with products that have a defined target group, or at least we have an idea of whom the target group can be. For this project we had one simple brief: to make visuals that gave the 7inch an object-like feel - nothing more -, meaning that the object itself was more important than thinking result. For us result is usually connected with response. Pieterjan gave very few directions for the design of the 7inch. To some point we never work without a brief. If there is no brief, we make it ourselves. So, in the end, as with every thing we do, we solve a problem. For this specific project we just didn’t need to consider response as a part of the assignment. For Cristian it all comes close to his usual activities, except for one distinction: “Any type of creative production that I do is collaborative. If this is the same as participatory, then it hasn’t been too different to any other piece I have been involved in. The one key difference is that I’ve never met any of the other participants in this case and I don’t actually know who they are at this point in time since all communication until now has been 100% email.” And he winds up: “They could be made-up people for all I know.”

2. For each party involved, the project is a lot about letting go (‘The Art Of Letting Go’, as in the title of a Supermayer track): all three of you have to give up certain aspects in order to give other people/ other situations the opportunity to take ‘1000 BEATS/ 1 BEAT’ several steps further – away from your contribution. Is that an easy thing to do?

Interestingly, all three answer in a comparable, manifest positive tone. In Cristian’s words: “You can fool yourself that you are in control, but of course that never is the case. It is good to be conscious of letting go, relaxing even.” Magnus is more specific about where the pleasure of letting go stems from: “We seldom feel ownership to what we make. On the contrary, we enjoy watching things we have done, let people handle it with care or not, and see what happens. We are voyeurs to our products. So, this makes the whole scenario quite enjoyable for our part.” Pieterjan: “I like to involve other people - to enlarge the input and basically because it is more fun. It is often hard not being able to control every aspect of a project, so finding the right people to work with is essential. I would like to see this letting go happening in visual art as it can be found in music - producers, remixes, guest appearances, covers, ... In the world of music people call the finalization of a new work a release. I like this idea of virtually letting your work take off like a bird! Furthermore, the notion of control is quite an issue in my work. For instance, ‘Summercage’ is a worn-out beach cabin spiked with neon lights and an electrical heater. I reversed the purpose of the house, turning it into a place that tries to imprison the sun. Of course this is bound to fail.”

The remaining 8 questions can be seen answered in the january-february 2008 issue of NY Arts Magazine. In march 2008, a book was published at NAK, containing the interview and additional texts and documentation on the NAK exhibition.



“DE MUZIEKWERELD IS VEEL DYNAMISCHER DAN DE BEELDENDE KUNSTSCENE” / Muziek en beeldende kunst serie / H-ART / Jozefien Van Beek / 2010

Muziek en beeldende kunst. Twee disciplines die perfect los van elkaar kunnen functioneren. In deze reeks gaan we op zoek naar de invloed die muziek kan hebben op beeldende kunstenaars. Sommige kunstenaars zijn helemaal doordrongen van muziek, anderen gebruiken geluid slechts als medium om tot beelden te komen, nog anderen zouden eigenlijk liever muzikant zijn. Een reeks interviews met kunstenaars die op een of andere manier iets met muziek te maken hebben. Pieterjan Ginckels vertelt.

Hoewel Pieterjan Ginckels zich graag voor honderd procent zou verdiepen in muziek, wordt hij telkens opnieuw naar de beeldende kunst gezogen. “Als ik met het ene bezig ben, krijg ik zin om het andere te doen. Maar de status van de dingen en de grenzen ervan vind ik niet belangrijk.” Zijn muziek wordt sculpturaal en zijn beeldend werk krijgt muziektrekjes. In Ginckels’ praktijk zijn de twee disciplines één grote mengvorm.

In de beeldende kunstwereld rolde hij toevallig binnen toen hij in 2002 als architectuurstudent werk toonde in de groepstentoonstelling Spervuur van curator Guillaume Bijl. “Guillaume Bijl heeft me gedwongen om bewust voor beeldende kunst te kiezen.” Met muziek is Ginckels altijd al bewuster bezig geweest. “Ik ben echt opgegroeid met muziek. Ik heb ook altijd muziek gemaakt. Als kind gebruikte ik daarvoor de oude bandopnemer van mijn vader. En toen ik studeerde, ben ik beginnen dj’en. Op een bepaald moment begon ik met een vriend muziek te maken als introliedjes bij onze dj sets. Dan maakten we bijvoorbeeld een loeihard jaren tachtig elektrogeluid om onszelf aan te kondigen. Dat was heel fijn. Zo ben ik steeds meer beginnen knoeien en daar is Nononoise uit ontstaan. Nononoise bestaat uit mezelf en iedereen die ik dwing om mee te doen. Ik trek mijn vrienden voor de microfoon om te zingen. Al de rest doe ik zelf.”

Nononoise bestaat ook in een live versie als een performance waarbij een aantal regels gelden. “Iedereen die meedoet, moet zelf een instrument maken dat er elektrisch uitziet en het leren bespelen. Iedereen moet ook een choreografie instuderen met zijn instrument. Dat brengen we samen tot een geheel, al blijft het grotendeels improvisatie. Het mag dus mislukken. Ik zie Nononoise Live als een levende sculptuur.” Die sculptuur bestaat altijd uit Ginckels en zijn vrienden. “Ik vind het leuk om mensen te betrekken bij mijn kunstenaarspraktijk. Dat is boeiender dan alleen werken. En of die mensen dan uit de de muziekwereld of gewoon uit mijn vriendenkring komen maakt niet uit. Net omdat het geen professionals zijn, krijg je een menselijke inbreng, een soort van ‘lo fi’ kant. Dat boeit me. Het is absoluut geen perfecte muziek. Je hoort er zowel twijfel als enthousiasme in en dat vind ik mooi.”

Ook in zijn beeldend werk gaat Ginckels op zoek naar dat menselijke aspect. In ‘Summer cage’ bijvoorbeeld. “Dat is een oud, vervallen ding dat ik omvorm tot een kooi voor de zomer met verlichting, een elektrisch verwarmertje en een foto van de laatste dag van de zomer. Maar het is kapot en de lampen geven geen warmte. Alles faalt dus. Dat zorgt ervoor dat het object iets menselijks krijgt. Dat menselijke falen intimideert veel minder dan de perfectie. Misschien voel ik me er daardoor beter in thuis.”

De muziekwereld en alles wat daarbij hoort, spreekt Ginckels veel meer aan dan de beeldende kunstscène. “De muziekwereld is veel dynamischer dan die van de beeldende kunst. Ik vind alle randaspecten van muziek zo mooi: remixes, compilatiecd’s, labels, festivals, gastmuzikanten. Dat is geweldig en dat heb je niet in de beeldende kunst. Bovendien heb je bij muziek een veel directer contact met het publiek. Ik ben dus op zoek gegaan naar een manier om een beeldend kunstwerk te maken waarbij ik al die dingen uit de muziekwereld kon gebruiken zonder dat ik zelf muziek moest maken. Dat is ‘1000 beats’ geworden.”

Het ‘1000 beats’ project vertrok uit het idee van een plaat. “Plots wist ik dat ik een plaat wilde maken, een seven inch, want dat is een objectformaat. Die zou ik dan op meerdere platenspelers tegelijk afspelen. Ik had het plan om mijn idolen te vragen om de muziek en de hoes te maken.” Dus vroeg Ginckels zijn muzikale held, componist en producer Cristian Vogel, om één seconde muziek te maken. Die zou Ginckels in een loop ononderbroken afspelen. “Wat Cristian Vogel gedaan heeft, is superstraf. Als je de plaat op twee platenspelers tegelijk draait, begint het echt te leven.” Aan de Noorse designers van Grandpeople vroeg hij om de hoes te ontwerpen. “Zij begrepen meteen dat het een soort sculptuur zou worden in plaats van een echte plaat. Ze hebben er optical art in verwerkt.”

Een ‘locked groove’ – een cirkelvormige groef waarin de naald blijft draaien – maken is voor een platenperser een moeilijk proces. “Daarin zit voor mij net het sculpturale aspect. Je kan die plaat zien als een sculptuur. De plaat zelf is het eerste deel van het project. Deel twee is alles wat ik daarmee heb willen genereren.” Zo was het project in Wiels te zien als een performance. “We hadden een half uur om het op te bouwen, te laten spelen en weer af te breken. Als het project in een echte tentoonstelling staat, is er eerst een week tijd waarin alle mensen hun platenspelers mogen binnenbrengen. Elke platenspeler heeft zijn eigen karakter, net als mensen. Dat was eigenlijk ook het idee: die platenspelers vertonen een soort van gebrek, zoals het strandhuisje, waardoor ze een beetje vermenselijkt worden.”

Ook in het NAK in Aken toonde Ginckels ‘1000 beats’. Een verdieping lager was er ander werk van hem te zien. “Op die manier vormde ‘1000 beats’ de soundtrack voor de benedenverdieping, want je hoorde het geluid tot daar. Ik vind het mooi dat je zo ook op een architecturaal niveau kan samplen. Als ik in een tentoonstelling rondloop, mis ik vaak een soundtrack. Als er geluid is, ben je helemaal verstopt, dan ga je helemaal op in de tentoonstelling. Als er geen muziek is, ben je je veel meer bewust van andere toeschouwers, dan geraak je moeilijker tot een beeld. Geluid kan voor mensen een muur slopen om zich over te geven aan een beeld.”

Muziek kan Ginckels ook inspireren bij het maken van beeldend werk. Zo maakte hij de tekeningen van zijn video ‘Stroboscope’ terwijl hij naar muziek luisterde. “Ik maakte de tekeningen op de computer met Photoshop. Ik zette een playlist op met liedjes uit mijn i-Tunes en begon te tekenen op de muziek. Bij het volgende nummer maakte ik een nieuwe tekening.” Die tekeningen samen vormen de video ‘Stroboscope’. “Voor dit werk heb ik i-Tunes echt als een systeem gebruikt. Omgekeerd zou je nu heel gemakkelijk muziek kunnen maken voor de video ‘Stroboscope’. En zo kan je blijven doorgaan.”

Vorig jaar maakte Ginckels de tentoonstelling ‘Sonic You’ in een galerie in Milaan. “Het naamloze debuut van Sonic Youth is van 1982, net als ikzelf. Die twee bio’s wilde ik laten samenvallen. Ik heb beelden van hun live show in Milaan vermengd met beelden van ‘Stroboscope’. Ze slaan op hun gitaar en opeens zie je tekeningen uit ‘Stroboscope’. Bovendien had ik een foto gemaakt op platenhoesformaat waar ik mijn hoofd geplakt heb op dat van de drummer. De drummer is toch het minst belangrijke lid van een groep. (lacht)”

Maar de band die voor Ginckels het allerbelangrijkst is geweest is Grandaddy. “Ondertussen bestaan ze helaas niet meer. Ze hadden een heel eigen geluid, maar maakten ook prachtige beelden voor hun cdboekjes. Zowel hun teksten als hun beelden hebben invloed gehad op mij. Nog steeds eigenlijk. De songteksten – die trouwens heel mooi zijn – zijn met de hand geschreven. Dat is belangrijk voor mij, kijk maar naar de tekeningen die ik maak met tekst. Wat opmerkelijk is aan Grandaddy is dat ze alles zelf deden: ze beantwoordden hun mails, stuurden zelf de T-shirts op als je er een bestelde. Ze zijn uiteindelijk gestopt omdat ze dat allemaal niet meer aankonden. Ook hier heb je weer dat menselijke falen.”

Momenteel werkt Ginckels aan een groot nieuw project. “Als trouwcadeau kreeg ik van een goede vriend, een Amerikaan die in België werkt, een fiets. Hij zat in een wielerteam in New Jersey dat geleid werd door zijn broers. Op de blauwe Bianchi-fiets die hij mij gaf, heeft hij zijn eerste wedstrijd geraced. Het is een ongelooflijk mooi object dat ik onmiddellijk aan beeldende kunst link. Je voelt dat het object een geheugen heeft, dat er een geschiedenis achter zit. Een onschuldig kunstwerk.”

Voor het nieuwe werk, ‘Piste’, werkt Ginckels aan een mini-wielerpiste. Het trouwcadeau en het fantasie-idee van een platenspeler die wordt aangedreven door een fiets waren de inspiratiebron. “In het midden van de minipiste wil ik een platenspeler zetten. De fiets bevestig ik aan de as van de platenspeler. Als de fietser toertjes rijdt op de piste, gaat die plaat heel traag draaien. Dat zal waarschijnlijk laag klinken omdat de frequentie zo laag zal zijn. Dus dat opent weer perspectieven om een nieuwe plaat te maken. Maar wat vooral leuk is aan dit werk is het participatieve aspect. Ik moet namelijk wielrenners zoeken om te fietsen. Net als bij Nononoise zal ik vrienden vragen om mee te werken. De wielrenners zullen op prachtige Bianchi-fietsen op de minipiste rijden. Hun helm en hun hemdje zullen eruitzien als een spiegelbol. De renners worden ‘human discoballs’. Het wordt dus weer tegelijk een sculptuur en een performance.”



PIETERJAN GINCKELS, WORLD WIDE WINTER / Piet Vanrobaeys for KIOSK / 2007

Naast tal van interventies en werk in de meest diverse media maakt PJG ook plekken, plaatsen. Het zijn fysische plekken. Maar vooral zijn het mentale plekken, soms gevuld met een beetje verlangen, een vleugje melancholie. Dat verlangen laat Pieterjan graag uit contrasten spreken. Koele technologische zekerheden worden uitgespeeld tegen afbladderende verf en oud hout, tegen geschiedenissen waarin weer, wind en mensen betrokken zijn. Zo plaatste P bij zijn deelname aan het After Cage project (2006) in Aken een aftandse strandcabine op het einde van een schaarsverlichte gang. Wie door de halfopen deur van de Summercage naar binnen keek zag een hel verlicht strandhokje dat bovenaan vol neons hing, er stond een lawaaierige koude radiator en aan de wand hing een foto van een late septemberse zomerdag. Niets vermag de kille nostalgie naar wat geweest is te doen vergeten. Integendeel, de afwezigheid wordt ongenadig en kunstmatig belicht, een zon van neonlampen werd in de cabine opgesloten, vastgehouden. Een mens blijft immers een koestermachine, een verlangensmachine, en technologische noch digitale tijdperken zullen daar iets aan veranderen. Het object van verlangen is imaginair, het bestaat slechts als projectie, als droom, het bestaat slechts voor degene die verlangt.

Het object van verlangen deelt die kunstmatigheid evenzeer met de kunst zelf. PJG laat die kunstmatigheid als een haast pornografische waarheid zien, als constructie, maaksel, regie, (zelf)manipulatie. In Truth, part one (2006, Witte de With) is slechts constructie te zien. Een huisje, samengesteld uit gerecycleerde deuren, met graffiti, sporen van bewoners, omhult binnenin niets, leidt naar niets, opent niet en verraadt slechts door gaten en kieren zijn eigen leegte, zijn constructie. Tegelijk is het bedoeld als een kritisch, politiek werk, een confrontatie tussen regie en gemanipuleerde verwachtingen. En misschien verwijst het ook naar die menselijke activiteit die erin bestaat om steeds weer leegte artificieel op te vullen, in te vullen met betekenis, zoals kunst, of utopie.

Want wat leeg is, is nog vrij. Wat nog niet is ingevuld geeft ruimte aan verlangen en verbeelding, die plek is nog onbezet. Het transparante KIOSK-gebouwtje, als artificiële kunstplek middenin de bouwwerf van de Bijloke-site is hiervoor een perfecte metafoor. Eigenlijk moet er niets aan gebeuren, het staat er al, als readymade.

Pieterjan Ginckels heeft ervoor gekozen om de kunstmatigheid van KIOSK nog te versterken. Door de ramen ziet men een haardvuur, gemaakt van TL-lampen met daarop houtblokken, geplaatst op een sokkel van piepschuim. Overal ligt glas, alsof de ramen naar binnen gevallen zijn. En er is een tweede project. Heimatschutz is geïnspireerd op de Zwitserse reglementering die erin bestaat om bij een bouwaanvraag het bouwvolume ook daadwerkelijk met palen op de bouwplek uit te zetten. Dat wil P doen, hij wil die vergunningssculptuur maken met het volume van KIOSK, op een andere plek in de site. Op die manier wordt de aandacht gespreid en wordt KIOSK niet toegeëigend, niet doodgefocust. Er ontstaat een flux van mensen die de site gebruiken om van punt A naar punt B te komen. In een volgende fase zal de sculptuur, in een andere vorm of medium, opnieuw verschijnen: telkens er een nieuwe tentoonstelling wordt opgebouwd, en er blijven staan tot het moment van de opening. Daarmee adresseert de sculptuur zich naar de passant die in die tussenfase de site wil bezoeken. Aldus kan die er een stukje groei, een stukje transformatie meemaken, waardoor, zoals Pieterjan het zegt: ‘je die status van het hermetische van de plek onderuit haalt: het ding sluit vanaf het moment dat het opent’.



AFTERCAGE ARTIST INTERVENTIONS / Melanie Bono, Aftercage publication, Dumont Verlag / 2006

At the end of the long cool damp and poorly-lit corridor in the expansive cellar of the Jülich citadel, a place where one least expects but most misses the sun, you can hear and see the little house from a distance. A bright light radiates invitingly out of the half-open door, dazzling and yet magically attracting you, while the gurgling, stuttering hum of an engine can be heard. Summercage by Pieterjan Ginckels consists of an old Belgian beach cabin of the kind to be seen in their thousands along the coast in the summer months and used to protect people on the beach from the sun and to accommodate their belongings. Ginckels has reversed the purpose of the little house, turning it into a place that seems to imprison the sun. The little house stands, fragile, in the dark corridor of the citadel, and the flaking paint of its surfaces radiates a melancholy process of wear and tear. Looking inside through the warped door you catch sight of the delicate charm of a ceiling full of neon lights that produce an artificial cold light and of the old radiator that despite the noise does not in the least produce the expected heat. A photograph simply pinned to the wall shows the last day of the summer of the year, 2003, namely, September 20th. The inadequacy of the means used corresponds to the autumnal melancholy which a fading summer often leaves behind. In front of this technical effort one becomes painfully aware of the limitations of such technical aids in the face of the reality of a longed-for hot summer's day. This intimate encounter in the narrow corridor with the hopeful and yet predictably failed attempt to hold on to the lovely hours in life leads to a poetic insight into the limitations of the world's submission to technology.

Pieterjan Ginckels is one of the youngest generation of artists whose work goes beyond any limit set by a medium and acts consistently at a level of communication that is physically tangible. That the choice of medium is not based on theory, but rather lies in subjective and rather banal reasons, is a theme addressed humorously by Ginckels in the 2005 work why I don't like to paint where he lists these reasons on a canvas. While Walter Benjamin speaks about the loss of aura in relation to the emergence of a photograph, so the response to a digitally-permeated world lies in the rendering visible of the traces left behind by human use on the surfaces of everyday objects. The borderlines between performance, installation and concept art are dissolved so as to unfold an artistic idea and communicate it in an environment that can be really experienced.



CHANGING ROLES. ARTISTS' PERSONAL VIEWS AND WISHES / Publisher: Witte de With, Center for Contemporary Art / 2007

HOW ARE YOU INVOLVED IN THE ART WORLD?
As a visual artist; my output consists of tangible ideas that are presented, corrected and commented on as works of art.

ARE YOU RELATED TO ANY ART SCENE ?
Since 2000, I study architecture, and since 2002, as an auto-didact, I started exhibiting works of art. All this time, I was quite isolated from any active visual art scene in Belgium, which I still am. Currently, I still study architecture, in Stuttgart. In terms of being an individual artist with strong geographical, ideological, educational and/or technical connections to other artists, and actively communicating with them about our mutual interests, I think I am not related to any specific art scene. Neither am I looked upon - by the institutions, curators, etc.- as part of one. Of course I relate to specific ‘scenes’ in visual art, design, music, politics etc.

WHAT WOULD BE THE MOST PRODUCTIVE PLACE TO PESENT YOUR WORK?
The most productive place to present my work is a place where I can also produce my work. New works mostly linger around in a very vague form – some sketches, but mostly ideas I can only talk about – until a presentation possibility arises, an exhibition. Then, strongly related to the situation/context, these ideas crystallize into a new work, one of many potential outcomes. So the question becomes: what would be the best place to produce a work? The first exhibition I showed an installation for the second time – the first time the context was shaped around the work and not the other way around, although the works in itself reshape the situation once they are brought together - was ‘Street: behind the cliché’.

WHAT KIND OF CURATORS DO YOU LIKE TO WORK WITH AND WHY?
I like to work with curators – people in general – who make you literally want to work; a curator who initiates an open dialogue, and tries to push the final result: the work in itself, the context for our ideas and the way they are communicated.

WHAT DOES THE ART MARKET MEAN FOR YOUR WORK?
I am represented by two galleries. These gallerists do not merely promote me, but fit the description mentioned above very well. The economic factor of the art market has little significance at this time.

IN YOUR OPINION, WHAT ARE CENTERS FOR CONTEMPORARY ART FOR?
Centers for contemporary art are public places. They are places where people meet. Here, people share, develop and produce ideas and ideals. The output of this process should not necessarily fit a preconceived format. It can be an exhibition, a workshop, a book, a tv show, a building, music, a color, a font, a t-shirt, a name, a new breed of a plant, or all of those at once. The conceived project has to be communicated, but does not necessarily have to be communicative an sich; it can be hardcore abstract, or highly political, and the way the institute opens itself to the audience should be planned accordingly/suitably.

WHAT WOULD YOU LIKE TO SEE THEM PRESENTING?
Young artists, old artists, monotonous projects, multidisciplinary projects, famous works of art, experiments, errors, works in progress, concerts, films, books, the city, other cities, remixes, philosophy, sports, sun, sea, fun. Repeat!